Дар солҳои истиқлолият Тоҷикистон дар самтҳои гуногуни иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ қадамҳои назаррас гузошт. Сохтмони роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ, тандурустӣ, иншооти варзишӣ ва дигар иншооти муҳими иҷтимоиву иқтисодӣ симои кишварро тағйир доданд. Ҳадафи ҳамаи ин корҳои созанда фароҳам овардани шароити беҳтари зиндагӣ барои мардум ва таҳкими заминаҳои рушди устувори кишвар мебошад.
Яке аз рукнҳои муҳими истиқлолияти миллӣ фарҳанг ва забон аст. Миллате, ки забон, таърих ва фарҳанги худро ҳифз мекунад, метавонад ҳувияти худро дар ҷаҳони муосир нигоҳ дорад. Аз ин рӯ, эҳтиром ба забони давлатӣ, омӯзиши таърихи миллат, эҳёи суннатҳои миллӣ ва арҷгузорӣ ба мероси фарҳангии ниёгон бояд қисми ҷудонашавандаи тарбияи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бошад.
Миллати тоҷик аз гузаштагони бузурге чун Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Абӯалӣ ибни Сино, Носири Хусрав, Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ, Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ, Камоли Хуҷандӣ ва садҳо чеҳраи барҷастаи илму адаб мероси бузурги маънавӣ ба мерос гирифтааст. Осори онҳо танҳо ганҷинаи тоҷикон нест, балки як ҷузъи муҳими тамаддуни ҷаҳонӣ мебошад. Вазифаи насли имрӯза аз он иборат аст, ки ин мероси гаронбаҳоро омӯзад, ҳифз намояд ва ба наслҳои оянда ба таври шоиста интиқол диҳад.
Истиқлолият ҳамчунин барои рушди маориф ва илм имкониятҳои нав фароҳам овард. Дар шароити ҷаҳони муосир маҳз донишу маърифат, технология ва неруи зеҳнӣ омили асосии пешрафти давлатҳо ба шумор мераванд. Аз ин рӯ, сармоягузорӣ ба таълиму тарбия ва рушди қобилияти зеҳнии ҷавонон сармоягузорӣ ба ояндаи миллат аст.
Ҷавонон неруи созанда ва идомадиҳандаи роҳи истиқлолият мебошанд. Онҳо бояд таърихи кишвари худро хуб донанд, аз дастовардҳои ниёгон ифтихор кунанд ва ҳамзамон барои ободии Тоҷикистони имрӯз саҳм гузоранд. Ватандӯстӣ танҳо бо сухан ифода намеёбад. Ватандӯстӣ пеш аз ҳама дар донишомӯзӣ, меҳнати ҳалол, эҳтироми қонун, ҳифзи табиат, муносибати нек ба ҷомеа ва фаъолияти созанда зоҳир мегардад.
35 соли истиқлолият барои мо на танҳо фурсати таҷлил, балки вақти андеша дар бораи гузашта, арзёбии имрӯз ва муайян намудани ҳадафҳои оянда мебошад. Ҳар дастоварди даврони истиқлолият натиҷаи заҳмати мардум, суботи ҷомеа ва талошҳои созанда аст. Аз ин рӯ, ҳар шаҳрванди кишвар бояд дар ободиву пешрафти Ватан худро масъул эҳсос намояд.
Ваҳдати миллӣ яке аз дастовардҳои бузургтарини даврони истиқлолият мебошад. Таҷрибаи сулҳи тоҷикон ба ҷаҳониён нишон дод, ки ҳатто ихтилофҳои сангинро метавон тавассути муколама, ҳамдигарфаҳмӣ ва иродаи қавии миллӣ бартараф кард. Имрӯз ҳифзи сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад. Зеро истиқлолияти давлатӣ бе сулҳу оромӣ ва ваҳдати ҷомеа пойдор буда наметавонад.
Ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатӣ бояд дар қалби ҳар як фарди Тоҷикистон эҳсоси ифтихор аз Ватан, эҳтиром ба таърих, муҳаббат ба забону фарҳанги миллӣ ва масъулияти бештар барои ояндаи кишварро тақвият бахшад. Агар мо ваҳдату сулҳро ҳифз намоем, илму донишро асоси пешрафт қарор диҳем, ба арзишҳои миллӣ арҷ гузорем ва бо меҳнати созанда саҳми худро дар ободии кишвар гузорем, пас метавонем Тоҷикистонро барои наслҳои оянда боз ҳам пешрафтаву обод ва соҳибиқтидор ба мерос гузорем.
Тоҷиддинзода Парвина, муаллими калони кафедраи журналистика ва иттилооти рақамии факултети филология ва рӯзноманигорӣ.