«Истиқлолият дар таърихи давлатдорӣ ва сарнавишти миллати тоҷик гардиши куллӣ ва оғози марҳалаи сифатан нави рушд гардида, дар назди мо иҷрои вазифаи бисёр пурмасъулияти таърихӣ, яъне бунёди давлати мутамаддини ҷавобгӯ ба манфиатҳои халқу кишвар ва эҷоди аркони давлатдории муосирро пеш гузошт». Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон
Воқеан, «истиқлол» як вожаи ниҳоят муқаддас ва бузург маҳсуб шуда, миллатҳо солҳову қарнҳо ҷиҳати ба даст овардани он аз тамоми қувваю воситаҳои дар даст дошта истифода мебаранд, вале боз ноком мегарданд ва орзую умедҳои хешро ба олами хомӯшӣ мебаранд. Истиқлол вожае мебошад, ки ба ҳеҷ иборае онро наметавон баён намуд, онро танҳо эҳсос ва дарк метавон кард ва он вожаест, ки миллатро дар арсаи ҷаҳон муаррифӣ намуда, шаъну шараф ва ҳуқуқу озодиҳои миллатро таъмин менамояд. Истиқлол вожаеаст, ки шахси ватандӯсту меҳанпараст баҳри ноил гаштан ба он ҷоннисорию далерию шуҷоат нишон дода, номи хешро дар саҳифаҳои заррини таърихи миллат ҳамчун қаҳрамони роҳи озодию истиқлол ба таври абад сабт менамояд.
Бале, истиқлол ҷавҳари ҳастии озоди шахсро ифода месозад. Ҳамватанони азизи мо аз он ифтихор доранд, ки соҳиби давлати мустақил ва соҳибихтиёр мебошанд, яъне мо ба Истиқлоли комили давлатӣ ноил гаштем, ки дар таърихи навини давлатдории тоҷикон рӯйдоди бузурги нодири таърихист. Ба андешаи Пешвои муаззами миллат: «Истиқлолияти мардуми тоҷик решаи қадимаву устувори маънавӣ дорад ва ибтидои давлатдории мо ба аҳди Каёниён рафта мерасад».
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста дар баромаду суханрониҳояшон Истиқлолиятро муқаддастарин ва азизтарини неъмат, рамзи саодат, асолати миллат, шарафу номуси ватандорӣ ва нишони пойдории бақои давлат номида, аҳаммияти ин масъалаи муҳимро баён ва мардумро барои ҳифзу нигоҳдории он чун гавҳараки чашм роҳнамоӣ менамоянд: «Маҳз Истиқлолият ба мо имконияти таърихие фароҳам овард, ки Ватани худро соҳибӣ кунем, давлатдории миллии худро барпо намоем, суннату арзишҳои миллиамонро эҳё созем, ормонҳои деринаи халқамонро амалӣ гардонем ва зиндагии озодонаи мардумамонро ба роҳ монем».
Пешвои муаззами миллат оид ба дастовардҳои замони Истиқлол таъкид намуда, чунин мефармоянд: «Муҳимтарин дастоварди мо дар ин давра таъмини сулҳу оромӣ, аз хатари нобудӣ наҷот додани давлатдории миллиамон ва аз парокандагӣ раҳо бахшидани миллатамон мебошад». Дар давоми 35 соли соҳибихтиёрӣ, кишвари мо таҳти роҳбарии хирадмандонии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз гирдоби ҷанги шаҳрвандӣ раҳо ёфта, ба марҳалаи рушди устувор ва созандагӣ қадам гузошт.
Тоҷикистон дар ин масири таърихӣ чор ҳадафи стратегиро ҳадафи хеш қарор дода, имрӯз аз бунбасти коммуникатсионӣ баромад ва ба истиқлоли энергетикӣ наздик шуд. 35-соли Истиқлоли давлатӣ собит намуд, ки иродаи миллат метавонад лоиҳаҳои азими асрро амалӣ созад ва обрӯю нуфузи кишвари азизамонро дар сатҳи ҷаҳонӣ баланд бардорад. Имрӯз Тоҷикистони соҳибихтиёр ҳамчун давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд, ягона, устувор ва соҳибтамаддун дар харитаи сиёсии ҷаҳон мавқеи хоссаи худро пайдо кардааст.
Дар солҳои аввали Истиқлол пояҳои давлатдории миллӣ, артиши пуриқтидор, сохторҳои конститутсионӣ ва низоми ҳуқуқии муосир аз нав бунёд ва таҳким дода шуданд. Имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон бо 186 давлати дунё робитаҳои дипломатӣ ва муносибатҳои мутақобилан судманди иқтисодиву фарҳангӣ дорад. Ин дастовард натиҷаи татбиқи сиёсати хориҷии «дарҳои кушода» мебошад, ки ба кишвар имкон дод ҷойгоҳи хешро дар арсаи байналмилалӣ устувор ва Тоҷикистонро ҳамчун шарики боэътимод муаррифӣ гардонад. Сарвари давлат дар мавриди аҳаммияти давраи оғози озодию истиқлол ва соҳибихтиёрии Тоҷикистон чунин ибрози андеша намудаанд: «Истиқлолият муқаддастарину азизтарин неъмати дунё, рукни асосии давлати озод, рамзи шарафу номуси ватандорӣ, кафолати хонаи ободу сари баланд ва неруи таконбахши ҳаёти ҳаррӯзаи мо мебошад».
Маҳз ҳамин озодӣ замина гузошт, ки мо таъриху фарҳанги ниёгони худро эҳё кунем ва тарҷумаи тоҷикии Қуръони маҷид, шоҳасари «Тоҷикон»-и аллома Бобоҷон Ғафуров ва «Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсиро ба ҳар як хонадони тоҷикистониён дастрас намоем. Бунёди неругоҳҳои азими «Роғун» ва «Сангтӯда» нишон дод, ки мардуми мо дорои қудрати бузурги созандагӣ ва иродаи пӯлодин аст. Нақбҳои мошингарди кӯҳӣ ва шоҳроҳҳои баландсифат қисматҳои ҷудошудаи кишварро ба ҳам пайваста, Тоҷикистонро ба як қаламрави ягона ва ҷудонопазир табдил доданд. Эълон гардидани ҳадафи чорум – саноаткунонии босуръат уфуқҳои навро барои таъсиси ҷойҳои корӣ ва рушди истеҳсолоти ватанӣ боз намуд. Имрӯз шаҳру деҳоти кишвар бо бунёди ҳазорҳо иншооти нав симои худро ба куллӣ дигар карда, ба маркази ободӣ ба истиқболи 35-солагии Истиқлоли давлатии Тоҷикистон табдил ёфтаанд. Насли ҷавони замони Истиқлол бо руҳияи баланди ватандӯстӣ, хештаншиносӣ ва худогоҳӣ дар соҳаҳои илму варзиш парчами кишварро дар сатҳи ҷаҳонӣ парафшон мекунанд. Маориф, тандурустӣ ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ ҳамеша дар маркази диққати сиёсати инсондӯстонаи Ҳукумати кишвар қарор доранд. Ин 35 соли пуршараф исбот кард, ки ваҳдати миллӣ ва сулҳу субот кафили асосии ҳамаи пешравиҳо ба шумор мераванд.
Мо бо ифтихор метавонем бигӯем, ки ҳар як соле, ки мо паси сар мекунем, саҳифаи зарринеро дар таърихи нави давлатдорӣ сабт менамояд. Бояд хотирнишон намуд, ки дастовардҳои муҳимтарини Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба таъсиси давлатдории миллӣ, ба даст овардани сулҳу ваҳдат, рафъи бунбасти коммуникатсионӣ ва таъсиси низоми устувори сиёсию иқтисодӣ хотима намеёбанд. Дар замони соҳибистиқлолӣ кишвар таҳти роҳбарии бевоситаи Пешвои миллат, Президенти маҳбуби кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба муваффақиятҳои бузурги таърихӣ ноил гардид, ки дар як мақола фарогирии тамоми ин дастовардҳо ғайримкон аст.
35 соли Истиқлоли давлатӣ барои Тоҷикистон давраи санҷишҳои хотирмон ва зафариятҳои бузурги таърихӣ буд. Тамоми ин 35 дастоварди дар боло зикргардида, аз бунёди кохҳои нур ва нақбҳои мошингард то эҳёи ҷашнҳои аҷдодиву тақдими 3 китоби арзишманд («Қуръон», «Тоҷикон» ва «Шоҳнома»), нишонаи барҷастаи хоҳиш ва заҳмати умумимиллии халқи мо мебошанд. Тоҷикистон имрӯз на танҳо як қаламрави воҳид ва мустақил, балки як кишвари ташаббускор дар сиёсати ҷаҳонӣ ва намунаи беназири мактаби сулҳофарӣ эътироф шудааст. Ташаббусҳои глобалии кишвари мо дар соҳаи об, иқлим ва эълони даҳсолаи сулҳ обрӯю нуфузи Тоҷикистонро дар СММ ба авҷи аъло расониданд. Расидан ба ин ҳама қуллаҳои баланд бе заҳмату фидокориҳои пайвастаи мардуми шарифи кишвар ва роҳбарии оқилона имконпазир набуд. Сабақи асосии ин се даҳсола он аст, ки ҳифзи озодӣ, ободии Ватан ва устувории ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд ба шумор меравад. Имрӯз мо заминаи мустаҳкаме дорем, ки иқтисодиёти худро боз ҳам устувор гардонем ва сатҳи камбизоатиро ба таври қатъӣ коҳиш диҳем.
Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар суханронии худ аҳамияти ҳифзи ин дастовардҳоро таъкид намуда, иброз доштанд: «Истиқлолияти давлатӣ барои халқи мо неъмати бебаҳо буда, ҷашни он бояд бо дастовардҳои бузурги меҳнатӣ ва ободии ҳар як гӯшаи Ватан пешвоз гирифта шавад». Ин суханони ҳидоятбахш моро вазифадор мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ аз созандагиву бунёдкорӣ бознаистем ва барои фардои дурахшон талош кунем. Маҷмааи бузурги «Истиқлол» ва Майдони марказии пойтахт рамзи ҳамешагии озодӣ ва эҳёи тамаддуни куҳани мо хоҳанд монд. Корхонаҳои нави саноатӣ, ки дар ин давра қад афрохтанд, Тоҷикистонро ба як кишвари тавонои истеҳсолӣ табдил медиҳанд.
Мо бояд кӯшиш кунем, ки насли наврасро дар руҳияи худогоҳӣ, масъулиятшиносӣ ва эҳтиром ба қонунҳои давлатӣ тарбия намоем. Қонунҳо дар бораи масъулияти падару модар ва танзими анъанаҳо устувории маънавии оилаҳои моро таъмин намуданд. Сарватҳои табиӣ, пиряхҳо ва оби тозаи мо мероси гаронбаҳое мебошанд, ки ҳифзи онҳо қарзи шаҳрвандии ҳар яки мост. Муносибатҳои дӯстона ва барқароршуда бо кишварҳои ҳамсоя, махсусан Ӯзбекистон, амнияти минтақаро боз ҳам қавӣ гардонд. Роҳи оҳани «Ваҳдат-Ёвон» ва дигар хатҳои нақлиётӣ нишон доданд, ки мо бунбасти коммуникатсиониро барои ҳамешагӣ шикаст додем.
Имрӯз Тоҷикистон бо қадамҳои устувор ба сӯйи марҳалаи нави рушд ва татбиқи нақшаҳои стратегӣ то соли 2030 пеш меравад. Иродаи устувор ва сарҷамъии миллат кафолат медиҳад, ки мо ба тамоми ҳадафҳои олии худ бомуваффақият ноил мегардем. Бигзор Истиқлоли Тоҷикистони азизи мо ҷовидон монад ва нури сулҳу ваҳдат ҳамеша хонадони моро рӯшан нигоҳ дорад. Мо ба сӯйи ояндаи боз ҳам ободу зебо ва зафариятҳои нав бо эътимоди комил қадам мегузорем.
Ҳамин тавр, Истиқлоли давлатӣ барои миллати тоҷик арзиши бебаҳо, заминаи давлатдории миллӣ ва шарти муҳимми муайян намудани роҳи мустақили рушди ҷомеа мебошад. Он имкон дод, ки Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр мавқеи худро дар низоми муносибатҳои байналмилалӣ пайдо намояд, асосҳои ҳуқуқии давлатдориро таҳким бахшад, фарҳанг ва худшиносии миллиро рушд диҳад ва барои пешрафти иқтисодиву иҷтимоӣ шароити нав фароҳам оварад. Шоири маҳбуби миллат Лоиқ Шералӣ аҳаммияти бузурги ин ваҳдату соҳибихтиёриро чунин таъкид карда буд:
Хуҷаста бошадо иқболи тоҷик!
Ба парвози навин шаҳболи тоҷик!
Гар истиқлолаш истиқбол дорад,
Ҳумоюн бод истиқлоли тоҷик!
Солиҳзода Наҷмиддин, дотсент, мудири кафедраи филологияи Шарқи Наздик, Саидов Кароматулло, муаллими калони кафедраи филологияи Шарқи Наздики факултети тарҷумонии забонҳои Шарқ.