Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як миллат бузургтарин неъмат, рамзи озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва муайянкунандаи сарнавишти давлату миллат ба шумор меравад. Барои мардуми соҳибтамаддуни тоҷик Истиқлолияти давлатӣ дастоварди бузурги таърихӣ буда, заминаи устувори эҳёи давлатдории миллӣ, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ, таҳкими худшиносии миллӣ ва муаррифии Тоҷикистони соҳибистиқлол дар арсаи байналмилалӣ гардид.
9 сентябри соли 1991 дар таърихи давлатдории тоҷикон ҳамчун санаи сарнавиштсоз ва фаромӯшнашаванда сабт гардид. Дар ин рӯз Тоҷикистон соҳибистиқлолии давлатии худро эълон намуда, ба марҳилаи нави таърихии рушди миллӣ ворид шуд. Истиқлолият ба миллати тоҷик имконият фароҳам овард, ки бо такя ба арзишҳои миллӣ ва манфиатҳои давлатӣ роҳи мустақили рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии худро интихоб намояд.
Аммо роҳи расидан ба сулҳу субот ва таҳкими пояҳои давлатдорӣ осон набуд. Солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои Тоҷикистон давраи мураккабу ҳассос ба ҳисоб мерафт. Ҷанги шаҳрвандӣ, буҳрони иқтисодӣ, мушкилоти иҷтимоӣ ва таҳдид ба ягонагии кишвар ба рушди минбаъдаи давлат таъсири ҷиддӣ расонида буданд.
Дар чунин шароити душвор ҳифзи истиқлолият ва таъмини якпорчагии кишвар вазифаи муҳимтарин ба ҳисоб мерафт.
Бо талошҳои пайгирона ва сиёсати сулҳҷӯёнаи роҳбарияти давлат, бахусус бо ташаббусҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, раванди барқарорсозии сулҳу субот ва таҳкими ваҳдати миллӣ амалӣ гардид. Ваҳдати миллӣ ҳамчун яке аз муҳимтарин дастовардҳои даврони соҳибистиқлолӣ барои рушди минбаъдаи кишвар заминаи мусоид фароҳам овард.
Сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ имкон доданд, ки Тоҷикистон ба корҳои созандагиву бунёдкорӣ рӯ оварад. Дар давоми солҳои соҳибистиқлолӣ дар мамлакат соҳаҳои иқтисод, энергетика, саноат, нақлиёт, кишоварзӣ, маориф, тандурустӣ, фарҳанг ва дигар самтҳои муҳими ҳаёти ҷомеа рушд карданд.
Яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати давлатӣ рушди инфрасохтори кишвар мебошад. Сохтмону таҷдиди роҳҳо, пулҳо, нақбҳо, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, иншооти фарҳангӣ ва варзишӣ симои шаҳру ноҳияҳои мамлакатро ба таври назаррас тағйир дод. Ин раванд барои беҳтар намудани шароити зиндагии мардум ва рушди иқтисодиву иҷтимоии минтақаҳо заминаи мусоид фароҳам овард.
Соҳаи энергетика низ дар даврони истиқлолият ба марҳилаи нави рушд ворид гардид. Тоҷикистон дорои захираҳои бузурги гидроэнергетикӣ буда, истифодаи самараноки ин имкониятҳо яке аз омилҳои муҳими таъмини рушди иқтисодӣ ва энергетикии кишвар мебошад. Лоиҳаҳои бузурги энергетикӣ, аз ҷумла бунёди Неругоҳи барқи обии «Роғун», барои расидан ба истиқлоли энергетикӣ ва фароҳам овардани имкониятҳои нави иқтисодӣ аҳамияти стратегӣ доранд.
Дар баробари рушди иқтисод, ба соҳаи маориф ва илм низ таваҷҷуҳи махсус зоҳир мегардад. Зеро рушди устувори давлат пеш аз ҳама ба сатҳи дониш, маърифат ва касбияти шаҳрвандон вобаста аст. Дар солҳои истиқлолият муассисаҳои нави таълимӣ бунёд гардида, шароити таҳсил беҳтар ва имкониятҳои ҷавонон барои гирифтани донишҳои муосир бештар шуданд.
Имрӯз ҷавонони Тоҷикистон ҳамчун неруи созанда ва ояндасоз дар рушди ҷомеа нақши муҳим доранд. Дастгирии ҷавонон, фароҳам овардани шароити муносиб барои таҳсил, омӯзиши касбу ҳунар, рушди илм, технологияҳои иттилоотӣ ва иштироки фаъол дар ҳаёти ҷамъиятӣ аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ ба ҳисоб меравад. Ҷавонони соҳибмаърифат, ватандӯст ва дорои ҷаҳонбинии муосир метавонанд дар оянда рушди минбаъдаи Тоҷикистони соҳибистиқлолро таъмин намоянд.
Соҳаи тандурустӣ низ дар даврони истиқлолият рушд карда, муассисаҳои нави тиббӣ бунёд ва таҷҳизоти муосири тиббӣ ворид карда шуданд. Баланд бардоштани сатҳи хизматрасонии тиббӣ, омода намудани мутахассисони баландихтисос ва рушди илми тиб аз ҷумлаи самтҳои муҳими сиёсати иҷтимоии давлат мебошанд. Дар ин самт саҳми Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ ибни Сино низ назаррас буда, муассиса дар тайёр намудани кадрҳои баландихтисоси соҳаи тандурустӣ ва рушди илми тиб нақши муҳим дорад.
Истиқлолият барои эҳёи фарҳанги миллӣ ва таҳкими худшиносии мардум низ имкониятҳои васеъ фароҳам овард. Забони давлатӣ, таърих, адабиёт, фарҳанг, ҳунарҳои мардумӣ ва арзишҳои миллии тоҷикон дар шароити соҳибистиқлолӣ мавқеи устувор пайдо карданд. Таҷлили ҷашнҳои миллӣ, эҳёи анъанаҳои неки ниёгон ва тарғиби осори бузургони адабиёту фарҳанг дар таҳкими ҳисси ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ нақши муҳим доранд.
Дар арсаи байналмилалӣ низ Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол ва ташаббускори фаъоли масъалаҳои глобалӣ шинохта шудааст. Ташаббусҳои Тоҷикистон дар масъалаҳои об, ҳифзи пиряхҳо, тағйирёбии иқлим, рушди устувор ва таҳкими сулҳу субот мавқеи кишварро дар ҷомеаи ҷаҳонӣ боз ҳам баланд бардоштанд.
Яке аз муҳимтарин омилҳои пешрафти кишвар дар даврони истиқлолият сиёсати созанда ва ҳадафмандона мебошад. Ҳадафҳои стратегии мамлакат ба рушди иқтисоди миллӣ, таъмини амнияти энергетикӣ, раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ, таъмини амнияти озуқаворӣ ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум равона шудаанд.
Бо вуҷуди дастовардҳои назаррас, дар назди ҷомеа ва давлат вазифаҳои муҳим боқӣ мемонанд. Рушди минбаъдаи иқтисоди миллӣ, таъсиси ҷойҳои нави корӣ, баланд бардоштани рақобатпазирии истеҳсолоти ватанӣ, рушди технологияҳои рақамӣ, ҳифзи муҳити зист, беҳтар намудани сифати таҳсилу хизматрасонии тиббӣ ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ аз ҷумлаи масъалаҳое мебошанд, ки ҳалли пайваста ва масъулиятнокро талаб мекунанд.
35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҳар як шаҳрванди кишвар ҷашни ифтихор ва худшиносии миллӣ мебошад. Ин сана моро водор месозад, ки ба роҳи тайкардаи давлат дар солҳои соҳибистиқлолӣ назар намуда, дастовардҳоро қадр ва барои ояндаи боз ҳам ободу пешрафта талош намоем.
Истиқлолият танҳо соҳиб шудан ба озодӣ нест. Истиқлолият масъулияти бузург барои ҳифзи давлат, таҳкими ваҳдати миллӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ, ҳимояи манфиатҳои миллӣ ва саҳм гузоштан дар рушди Ватан мебошад. Ҳар як шаҳрванди кишвар, новобаста аз касбу вазифа, метавонад дар пешрафти Тоҷикистони соҳибистиқлол саҳми арзандаи худро гузорад.
Имрӯз мо бо ифтихор метавонем бигӯем, ки Тоҷикистон дар тӯли 35 соли соҳибистиқлолӣ роҳи пуршарафи давлатсозӣ ва созандагиро тай намуд. Сулҳу субот, ваҳдати миллӣ, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ, эҳёи фарҳанги миллӣ ва болоравии мавқеи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ аз муҳимтарин дастовардҳои ин давра мебошанд.
Пас, ҳифзи истиқлолият ва таҳкими давлатдории миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст. Мо бояд бо ҳисси баланди ватандӯстӣ, масъулияти шаҳрвандӣ, меҳнати созанда ва эътимод ба ояндаи дурахшон барои ободии Ватан саҳм гузорем.
Саъдуллоева Гулнора, номзади илми педагогӣ, дотсент, мудири кафедраи муносибатҳои байналмилалӣ ва ҳуқуқи факултети муносибатҳои байналмилалӣ.